de-gezonde-moeder-geen-zonnebrand

Waarom wij geen zonnebrandcrème gebruiken

In de reeks ‘waarom wij’ doe ik uit de doeken waarom wij bepaalde zaken anders aanpakken dan vele mensen om ons heen. Te vaak krijg ik de vraag waarom wij het zo doen. Daarom leek het me een goed idee om hier vaker aandacht te besteden aan het waarom van mijn keuzes.

Zonnebrandcrème, het is zo’n dingetje dat elke lente terugkomt. Vrouwen vragen zich af waar ze zich het best mee in kunnen smeren, want o wee dat je rimpels krijgt. Die vrouwen willen dan ook hun kinderen ‘beschermen’ en smeren, naast zichzelf, hun kleine donderstenen van top tot teen in zodra het eerste zonnestraaltje schijnt. Zo vaak zie ik glanzend witte kinderen achter op de fiets, met zonnepetjes, langskomen. Op het strand dragen de kinderen geen zwembroek meer, maar UV-werende kleding met lange mouwen. De lichaamsdelen die nog te zien zijn, helemaal wit van de crème, want stel je voor dat. Vooral dat ‘stel je voor dat’, die angst zit er zo in, bij iedereen, over van alles en nog wat. Maar,… Nee, ander onderwerp: daar gaan we later nog wel eens over door. 😉

Mijn bewustwording begon op het moment dat ik me verder ging verdiepen in gezonde voeding. Ik las over slechte ingrediënten in voedsel, maar kwam ook extreem slechte ingrediënten tegen in schoonheidsproducten. Laat je huid nu net het grootste opname-orgaan zijn, dus je weet wat er dan gebeurt hè? Ja, alles wat je op je lichaam smeert, zou je eigenlijk ook op moeten kunnen eten. Kan dat niet? Laat maar links liggen.
Gelukkig was ik al geen fanatiek smeerder, want weet je hoe lang het duurt voor je dan bruin wordt? 😉 Maar, op een gegeven moment, voor mijn bewustwording, deed ik het wel, want het scheen ‘gezond’ te zijn. En toen, toen kwam het verstand. Ik vroeg me af waarom al die bleke mensen, mét zonnebrillen, zich toch zo lamlendig voelden? Waarom droeg iedereen überhaupt een zonnebril? (Zwakke bijnieren, anyone?) En waarom moest ik mij eigenlijk insmeren?

Nu, schijnt het zo te zijn dat zonnebrandcrème helpt beschermen tegen verbranding. Weet je wat ook helpt? Niet de hele dag pal in de zon liggen. En nee, dat is geen geintje. Als jij ineens de hele dag gaat liggen, of ‘lopen’, bakken, terwijl jouw huid niets gewend is, dan kun je de klok erop gelijk zetten dat je verbrand. Eet je daarnaast ook nog ongezond, omdat je niet voldoende verzadigde (jaaa, verzadigde) vetten binnenkrijgt, maar wel genoeggg suikers, dan is het zo gedaan met je huid als je niet ingesmeerd bent. Maar, je wilt niet ingesmeerd zijn, want in alle zonnebrandcrème zit troep. Ja, alle. Ik kan geen zonnebrandcrème vinden die ik zou willen drinken en dus komt dit ook niet op mijn huid, en al helemaal niet op onze kinderen. Maar, smeren wij dan helemaal niets? Euh, nee? Ik moet toegeven dat ik vorig jaar zelf iets gefabriceerd heb met frambozenpitolie, kokosolie en rode palmolie, want daar zit een natuurlijke beschermingsfactor in, (en pasgeboren babytjes en felle Italiaanse zon zijn niet per definitie heel handig) maar ik heb het niet gebruikt: vliegreizen naar verre landen en niet goed gesloten potjes, zijn geen goede combi. Teken van het universum dan maar. 😉 Maar, verbranden jullie dan niet? Euh, nee? En ook daar een kanttekening, want ook ik kan een beetje verbranden als ik niet goed opgebouwd heb, of te weinig goede vetten heb gegeten als ik mij aan moet passen aan ons vakantieadres. Maar, nee, verbranden doen wij niet en ik ben, ‘was’, echt een blondie met bleke huid, blonde haren en blauwe ogen. Kijk, onze dochter is een donkere schone, dus die verbrand sowieso niet zo snel, zegt men. Maar, haar halfzus, eveneens zo donker, met een totaal ander voedingspatroon, die verbrandt wel hoor. En oja, ze wordt ook nog ingesmeerd.

Wat te doen als je dus niet wilt verbranden en geen ‘vergif’ op je huid wilt smeren? EET GEZOND! Gezond? Verzadigde vetten, cholesterol en eiwitten. En, bouw het zonnebaden op. Vanaf de eerste zonnestraal geen zonbescherming, maar blote armen, blote benen én geen zonnebril. Geniet van de zon!

Bewust thuisblijfmoeder

Eindelijk is het zover en kan ik zeggen dat ik geen zelfstandig ondernemer meer ben, maar een bewust(e) thuisblijfmoeder. Ik heb jaren gewerkt, omdat ik jong was (ben ;-)) en er in onze wereld nu eenmaal een bepaald beeld bestaat van vrouwen én er geld binnen moet komen, maar nu de tijd eindelijk rijp is, en ik de kans krijg, heb ik besloten om thuis te blijven. Dus nu kan ik de hele dag lekker theedrinken, achter de computer, lezen en oja, taart eten in de stad met vriendinnen. Toch? Ha, nee, zo een thuisblijfmoeder word ik niet. Het leven bestaat namelijk niet alleen uit ‘leuke’ dingen doen voor jezelf, maar uit iets bijdragen aan de wereld. Dat betekent dat als ik, zoals gisteren, langs een kinderopvang fiets, dat ik mij realiseer dat het absurd is dat er vrouwen gaan werken en hun kind onderbrengen bij surrogaatmoeders die meer de opvoeding op zich nemen dan zijzelf. En dat ik daar wat aan moet doen. Dat wat begint bij mij altijd met je hart luchten. Daarna word ik opstandig en ga ik ‘schreeuwen’, want als je een Ram bent, hoort dat erbij. Een Ram vindt wel voornamelijk zichzelf belangrijk, maar mijn Maagd ascendant, die zorgzaam is, zorgt ervoor dat het mooi in evenwicht is.

Zooo, dit schreef ik een jaar geleden en ik sta er nog steeds achter. Maar, naast dat ik thuisblijfmoeder ben, ben ik toch weer een klein beetje zelfstandig ondernemer, want vanuit huis voorzie ik mensen van advies over natuurvoeding. Tijd is spaarzaam als je moeder bent, en al helemaal als de tijd voornamelijk opgeslokt wordt door onze negen maanden oude tweeling en onze twee grote meiden, een verhuizing en verbouwing, en ook nog een sociaal leven en relatie wat lekker moet blijven lopen. Maar, de tijd is rijp om er weer voor te gaan. Negen maanden zwanger, negen maanden ontzwangeren en ik ben weer toe aan de wereld buitenshuis. Dat betekent dat ik vandaag voor het eerst weer een yogales heb gevolgd, en dus voor het eerst sinds negen maanden alleen anderhalf uur weg ben geweest bij onze tweeling. Dramaaaaa. Yoga geeft ontspanning, right? Ja, of niet als je constant denkt aan je kleine mormels die misschien wel willen drinken of knuffelen of een schone luier of opgetild of gekieteld of… Je snapt het. Toen ik thuis kwam, vertelde De Gezonde Vader dat ze niet één keer hadden gehuild en allebei hadden geslapen. Waar heb ik me druk om gemaakt? De volgende yogales ontspan ik vast veel beter.

Maar, nu yoga weer een feit is in mijn leven, en ik dus tijd en energie heb gevonden om iets anders te doen dan voeden, voeden en voeden, is de tijd ook weer rijp om mijn blog terug te onderhouden. Leuke recepten komen eraan. Denk aan heel gemakkelijk, want zoals ik al zei, tijd is schaars met vier kinderen, en heel gezond, want gezonde moeders zijn blije moeders. 😀

Ik kan niet poepen!

Ja, dat is een leuke binnenkomer of niet? Ik heb deze zin zo vaak gehoord uit dochters mond, toen wij nog minder gezond aten dan nu, maar zelf heb ik hier pas last van sinds ik weer zwanger ben. Het is eigenlijk een onderwerp waar weinig over gepraat wordt. Vriendinnen vragen weleens tips en op fora is er van alles te lezen over poepproblemen, maar een eenduidig antwoord op ‘hoe kan ik weer normaal poepen?’ blijkt er niet te zijn. Maar, is dat wel zo? Dat ben ik gaan uitzoeken toen ik zelf dagen achtereen geen grote behoefte kon doen. Daar word je niet blij van hoor. En al helemaal niet als er baby’s in je buik zitten, want je wilt niet zo hard hoeven drukken dat je het gevoel hebt dat de bevalling is begonnen.

Het goede nieuws: ik kan weer normaal naar de wc. Zonder pijn in mijn buik en zonder echt te hoeven drukken, want dat is helemaal niet goed (denk aan aambeien…). Wat heb ik daarvoor gedaan? Eigenlijk heel weinig. Ik heb vooral niet gedaan wat aangeraden wordt op internet: vezels eten. Harde, onverteerbare vezels die aangeraden worden in grote hoeveelheden volkoren brood, ontbijtgranen en nog meer volkoren crackers, pasta en koolhydraten, dragen niet bij aan een gezonde darmflora. Ik heb ons normale voedingspatroon aangehouden, met veel vet (vlees mét het randje, vette wilde vis en rauwmelkse zuivel), zuur (desembrood, zuurkool, augurken en kefir) en een beetje vezels (groene bladgroenten, wortels en zuur fruit). Maar, ik ben wel meer water, en vocht in het algemeen, gaan drinken. Dat betekent in de ochtend een groot glas lauwwarm mineraalwater met sole en in de avond, voor het slapengaan, weer. Ook heb ik er op gelet om niet veel thee te drinken, want geloof het of niet: dit onttrekt vocht aan je lichaam. Onze eetwijze is dus niet veranderd, maar extra vocht is erg belangrijk voor een goede stoelgang. Klinkt logisch toch? Ik zal hieronder een opsomming geven van mijn vochtinname verdeelt over de dag, zodat je weet waar ik over praat. En nu? Drinken maar! (En hup, naar de wc… ;-))

  • Groot glas water met sole (halve liter);
  • Een liter (tot anderhalf) rauwe melk;
  • Glas rauwmelkse kefir;
  • Halve liter bouillon (kip/rund);
  • Kopje thee (kruiden of groene);
  • Een glas water met vitamine C (verdeelt over de dag);
  • Groot glas water met sole (halve liter).

Vaccinaties? Natuurlijk niet!

Ik laat dochter niet inenten. Waarom niet? Daarom niet! 😉 Eigenlijk is de waarom-vraag an sich al raar, want waarom zou ik iets lichaamvreemds in een klein lichaampje laten spuiten, terwijl wij niet eens lichaamsvreemde stoffen OP ons lichaam willen? Right! Nu klinkt dit allemaal simpel en misschien voor enkele van jullie ondoordacht. Maar is het niet eigenlijk zo simpel? Ja, volgens mij wel. “Maar wie denk jij dan wel niet wie je bent?”, hoor ik je denken. Nou, ik ben een moeder die het beste voor haar kind wil en na gedegen onderzoek een bewuste keuze heeft gemaakt. Heb jij dat ook gedaan toen je besloot om wél in te enten?

Zo, dat was even een duidelijke intro, waar je misschien van geschrokken bent en misschien wel van weg wilde ‘rennen’. Ah, je bent er nog? Fijn, dan zal ik mijn standpunt verduidelijken op een vriendelijke manier. Op papier is het gemakkelijk om duidelijk te zijn, maar komt het snel hard over. Maar, ik ben niet van om de zaken heen draaien.

Toen ik voor het eerst in aanraking kwam met mensen die hun kind niet lieten inenten, moest ik ook even slikken. Nog nooit had ik er over gehoord, in de zin van een bewuste keuze. Wel hoorde je over die ‘rare’ gelovigen die niet vaccineren, maar bewust niet kiezen voor ‘bescherming’, daar was ik niet van op de hoogte. Gelijk had niet-vaccineren me in zijn greep en het liet me niet meer gaan. Ik denk dat ik heel het internet heb verslonden op zoek naar antwoorden op mijn vragen: “Waarom worden we gevaccineerd? Werken vaccinaties echt? Welke ingrediënten bevatten de vaccins? Zijn deze ingrediënten eigenlijk wel veilig? Welke voor- en nadelen zijn er als je wel, of niet, laat inenten?” Het vragenuurtje ging maar door. Op een gegeven moment was mijn hoofd vol informatie, maar mijn geest nog steeds niet gerustgesteld. Ik heb het laten gaan tot de eerste vaccinatie, die ik wonderwel heb uitgesteld tot dochter 7 maanden was. Die heeft ze gekregen, maar haar reactie daarop was angstaanjagend. Een week uit haar doen, huilerig, drammerig en huiduitslag. Toch vroeg ik me dan wel weer af: “Komt dit door het vaccin of doordat ik er niet achtersta en IK mij dus anders gedraag?” Dus ook de tweede vaccinatie werd een feit. En weer die reactie, maar nu extremer. Ze was naast de huidklachten, die steeds erger werden, ook echt psychisch uit haar doen. Daarnaast was ze suf en koortsig. Toen besloot ik weer op onderzoek uit te gaan, maar eigenlijk had ik al een keuze gemaakt: geen vaccinaties meer voor ons.

Maar dan! Dan krijg je het liefhebbende consultatiebureau over je heen. Want weet je wel wat voor ondoordachte keuze je maakt? Gelukkig was er ook een arts die mijn onderbouwing wel kon waarderen, wat mij als alleenstaande moeder op dat moment zeker steunde. Maar daarna! Daarna krijg je de héle wereld over je heen als je vertelt dat jij je kind niet laat vaccineren. Want weet je wel waar jij ónze kinderen aan blootstelt? Gelukkig kwam ik ook moeders tegen die twijfelden en die graag eens van gedachten wilden wisselen. Dat ze daarna besloten om hun kinderen inderdaad niet in te enten, is voor mij als wereldverbeteraar helemaal de kers op de taart.

Nu kan ik ‘wetenschappelijke’ artikelen of sneue verhalen van kinderen met vaccinatieschade plaatsen, om mijn mening te onderbouwen, maar overtuig ik je daar nu mee? Nee, dat gebeurt niet. Wel plaats ik een aantal links onder dit artikel waarmee je zelf aan de slag kunt en waardoor je misschien na gaat denken over vaccinaties. Je gaat het doorvoelen en dan, heel misschien dan, voel je dat wat ik voel en wéét: “Vaccinaties? Natuurlijk niet!”

 

Links naar interessante sites:

 

P.s. Heb jij nog interessante links of boeken die voor anderen nuttig zijn? Laat je horen!